Jugoslovensko dramsko pozorište i Grad teatar Budva,
u saradnji sa Internacionalnim teatarskim festivalom MESS - Sarajevo

HAMLET
Vilijam Šekspir
Reditelj          Dušan Jovanović

Prevod Živojina Simića i Sime Pandurovića
Adaptacija prevoda     Miloš Krečković
                                    Filip Vujošević

Premijera:          1. avgusta na Citadeli u Budvi / 5. oktobra na Velikoj sceni JDP u Beogradu 2005.

Branislav Lečić
Aleksandra Janković
Dragan Mićanović 
Bogdan Diklić
Marinko Madžgalj   
Mona Muratović      
Goran Šušljik/Nikola Vujović
Vojislav Brajović                 
Damjan Kecojević  
Branislav Trifunović
Aleksandar Đurica  
Ljubomir Bandović         
Marko Janjić
          
Bojan Lazarov

Marija Opsenica
Biljana Kitanović

Igrači / Duhovi:

Scenograf               
Kostimograf             
Kompozitor              
Koreograf                
Dramaturg               

gore

O autoru

VILIJAM ŠEKSPIR
26. aprila 1564. godine Džon i Meri Šekspir krstili su treće dete, najstarijeg sina Vilijama (William Shakespeare), pa se smatra da je veliki pisac rodjen na dan Sv. Djordja, 23. aprila u Stradfordu na Ejvonu.
Od 1592. godine Vilijam živi u Londonu i piše za Komornikovu družinu, koja je od dolaska Džemsa I na presto proglašena za Kraljevu družinu. Družinu je vodio glumac Ričard Barbidž. Šekspir je bio deoničar i glavni autor trupe; ponekad je glumio starce.
Šekspirova dela najviše su igrana u pozorištu R. Barbidža Globe, podignutom 1599. godine, u teatru Fortune i Blackfriars teatru, gde je takodje bio suvlasnik.
Prvo objavljeno Šekspirovo delo pojavilo se 1593. godine Venera i Adonis, posvećena mladom patronu, lordu Sauthemptonu (Southampton). U narednih 23 godine napisao je preko 36 drama i zbirku soneta: Komedija zabune, Tit Andronik, Ukroćena goropad, Dva viteza iz Verone, Romeo i Julija, Nenagrađeni ljubavni trud, Ričard II, San letnje noći, Kralj Džon, Mletački trgovac (1596), Henri IV, Mnogo vike ni oko čega, Kako vam drago, Henri V, Julije Cezar, Vesele žene vindzorske, Bogojavljenska noć, Hamlet, Sve je dobro što se dobro svrši, Troil i Kresida, Mera za meru, Otelo, Kralj Lir, Magbet, Antonije i Kleopatra, Timon Atinjanin, Koriolan i Perikle.
Šekspir je umro u rodnom mestu na svoj rodjendan 1616. godine.

gore

O REDITELJU:

DUŠAN JOVANOVIĆ je diplomirao francuski i engleski jezik i književnost na Filološkom fakultetu Univerziteta u Ljubljani i pozorišnu režiju na Akademiji pozorišne umetnosti u Ljubljani.
Radi kao profesor režije na Akademiji pozorišne umetnosti u Ljubljani.
Piše drame, radio drame, TV scenarija (TV drame i serije), prozu, kratke priče, novinske članke i eseje. Objavljeno je i na scenu postavljeno više desetina njegovih pozorišnih komada: Ludaci, Život provincijskih plejboja posle II svetskog rata, Žrtve mode, Igrajmo tumor u glavi, Oslobođenje Skoplja, Karamazovi, Vojna tajna, Vikor ili Dan Mladosti, Zid, jezero, Don Žuan u agoniji, Antigona, Ko to  peva Sizifa?…
Drame su izvođene u više eks-jugoslovenskih pozorišta (Ljubljana, Beograd, Zagreb, Sarajevo, Skoplje, Novi Sad, Subotica, Rijeka, Split...) i prevedene na desetak stranih jezika (poljski, nemački, mađarski, češki, italijanski, francuski, makedonski, slovački...).
Režirao je preko 80 pozorišnih predstava jugoslovenskih i inostranih autora (Cankar, Krleža, Nušić, Smole, Kovačević, Hing, Svetina, Šeligo, Jonesko, Vitrak, Šiler, Šekspir, Bihner, Strindberg, Gorki, Čehov, Gombrovič, Havel, Šepard, Olbi, O'Nil, Molijer, Mise, Bulgakov...).
Dobitnik je svih najznačajnijih pozorišnih nagrada za dramski tekst i režiju na eks-jugoslovenskom prostoru i brojnih međunarodnih priznanja.
Živi i radi u Sloveniji.

Nagrade

- Festival Grad teatar Budva, avgust 2005.

Za ulogu Hamleta, Dragan Micanovic je dobio Nagradu za pozorisnu kreaciju “Grad teatar”. On je devetnaseti dobitnik ove prestizne angrade.

- Medjunarodni pozorisni festival MESS Sarajevo, oktobar 2005.

gore

KRITIKE:

Iz kritika

«... Leto dve hiljade pete pamtiće se po jednoj od najboljih verzija Hamleta na prostoru ove i one zemlje. Važne su obe, jer reditelj Dušan Jovanović upravo čini pokušaj reafirmacije pozorišnog zajedništva koje je, veruje, preživelo uprkos kasapima političke trgovine ... Od početnog patosa kojim tvrdoglavo štiti polje poetske tradicije, Mićanović prolazi niz transformacija na gestualnom, ritmičkom, glasovnom planu. Poput vrhunskog sportiste raspoređuje snagu, kombinuje ubrzanja i zatišja da bi do finiša i krešenda, prošao više obličija Hamletovog umnog i fizičkog bića. Muku čoveka koji u sebi treba da ubije osvetu, provodi kroz najrazličitija moralna i telesna iskušenja ... Ubedljiv je u odbrani prerano sazrelog Hamleta filozofa, jednako kao u naletima njegove razbarušene naravi koja povremeno nalazi svetlu stranu života. Zamor mladića zatečenog tragedijom, smenjuju naleti vetrova u plućima ipak lude mladosti. Mićanović može sve; da glasom prošeta od falseta do najdubljih tonova, da se od utišane mudrosti odlepi i poleti kroz vazduh ...»
Branka Krilović, Predah za Hamleta, Politika

« ... Jovanović na scenu izvodi izvršioca i žrtvu (obe) te misije. Njegovog (i Dragana Mićanovića) Hamlet na tu scenu izlazi kao tužni, nesrećni, uplakani dečak, zbunjen atmosferom u kući/dvoru, duboko povređen brzim majčinim presvlačenjem iz crnine u venčanicu. I kako priča i predstava odmiču, kako se zgušnjava obruč pritisaka i zahteva za osvetom oko mladog princa, tako prisustvujemo veličanstvenoj, potresnoj transformaciji tog lika (ka buntovništvu, potom samospoznaji, do krvavog, tragičnog raspleta i pomirenja), antologijskoj, psihološkoj studiji koja klimaks doseže u sjajnoj, autokatarzičnoj sceni Mišolovke, možda najboljoj i svakako najinspirativnijoj koju sam, u svim Hamletima do sada, videla. Ironičan i samoirničan do autopovređivanja, inteleknutalni i fizički žovijalan, duhovit i potresan, «glava luda» i hladni rezoner, momak koji strasno voli i mrzi i – prašta ... sve je to Mićanovićev Hamlet koji nas je do srži potresao ... Ostalo je poznato: Šekspir, kongenijalno rediteljski pričitan kao «naš savremenik», ne onako kako ga je video Jan Kot, već kako ga tumači guru postmoderne Derida. Predstava koja je u punoj meri opravdala već unapred i na neviđeno namenjen joj atribut: teatarski događaj sezone ...»
Darinka Nikolić, Igra glumačkih divova, Dnevnik

gore