Džems Džojs
Izgnanici

James Joyce
Exiles

Prevodi
Vladimir Petrić i Dimitrije Stanojević
i Đorđe Krivokapić

Adaptacija Bojan Đorđev i Nikola Skočajić

Premijera na sceni Teatra „Bojan Stupica“ u četvrtak 7. aprila 2011. godine
Reprize su 8, 18. i 20. aprila.

Predstava traje  1 sati i 15 minuta.

O PREDSTAVI

Mislim da su za njega Izgnanici na neki način bili terapeutsko delo. Kroz krah Ričarda u Izgnanicima Džojs sazreva, njegov literarni alter ego Stiven Dedalus iz Portreta umetnika u mladosti i Uliksa – pretenciozni, pomalo hamletovski lik, opsednut autentičnošću i iskrenošću – vrlo sličan Ričardu – ustupa mesto Leopoldu Blumu iz Uliksa, čoveku zaljubljenom u život u svim svojim nesavršenostima. Ali da bi se to desilo Ričard/Stiven/Džojs je morao ozbiljno i bez ironije da napravi potpuni haos u međuljudskim odnosima u Izgnanicima da bi isprobao šta znači živeti «iskreno» i «slobodno». Da bi došao do neke emocije kod sebe koja ga na kraju, posle devastacije ljudi koji ga okružuju, ne zadovoljava.
Bojan Đorđev

top

O piscu

Džejms Džojs (engl. James Augustine Aloysius Joyce; 2. februar 1882 – 13. januar 1941), irski književnik. Rodio se u Ratgardu, blizu Dablina. U književnosti se javio još kao student, 1899. godine, jednom zanimljivom esejističkom analizom Ibzena. On je eksperimentima u narativnoj tehnici i strukturi romana i primeni toka svesti dao nov pravac modernoj književnosti. Prva zbirka pesama Kamerna muzika izišla mu je 1907. (jedno vreme pripadao je grupi imažinista, sa Paundom i Eliotom), a zatim je pred sam Prvi svetski rat objavio jedinu knjigu pripovedaka Dablince. Portret umetnika u mladosti pojavio se 1916, drama Izgnanici 1918, a 1922. godine roman Uliks. To delo smatra se biblijom evropskog proznog modernizma. Posle Uliksa, Džojs je napisao još samo Fineganovo bdenje (1939), delo na kome je radio više od petnaest godina.
Izgnanici su igrani u Beogradu 1962. godine. U glumačkoj podeli bili su tadašnji glumci JDP-a: Stevo Žigon (Ričard Rauen), Marija Crnobori (Berta), Jovan Milićević (Robert Hauard), Olga Savić (Beatrisa Džastis)… a premijera je bila u zgradi Borbe gde je tada bio smešten Atelje 212

top

O REDITELJU

Bojan Đorđev rođen je 1977. u Beogradu. Diplomirao pozorišnu i radio režiju na Fakultetu dramskih umetnosti 2001. Magistarsku tezu Doslovnost i teatralnost – Mutacije tela/figure u izvođačkim umetnostima 1970-te, 80-te i 90-te odbranio 2007. na Univerzitetu Umetnosti u Beogradu, katedra za teoriju umetnosti i medija. Ko-autor, reditelj i izvođač brojnih pozorišnih i performans projekata u Beogradu i inostranstvu (Beč, Lion, Gent, Štutgart i Kasel). Dve godine za redom, 2004. i 2005, sa predstavama Psihoza i smrt autora i No Name: Snežana učesnik zvanične selekcije BITEF-a. Sa vizuelnim umetnikom Sinišom Ilićem sarađuje na dugoročnom projektu Pustinja slike od 2002. godine. Jedan od su-osnivača i stalnih saradnika TkH (Teorija koja Hoda) platforme i TkH časopisa za teoriju izvođačkih umetnosti (od 2000). Umetnički boravak – Artist in residence: Akademie Schloss Solitude, Štutgart 2004. i 2005/6. i Les Laboratoires d’Aubervilliers, Pariz 2010. u okviru TkH projekta How to do Things by Theory.
Odabrane predstave (poslednjih pet godina): Elfride Jelinek, Ivana Sajko Džeki Kenedi/Medeja, Bitef teatar 2009; Žan Kokto, Filip Glas Les Enfants Terribles (opera), Malo Pozorište „Duško Radović” 2009; Ivana Sajko Žena-bomba, BDP 2008; Ivana Sajko Evropa+Rio bar, CZKD, Magacin u Kraljevića Marka, 2007; R. Walser Ana Vujanović No name: Snežana, Malo pozorište  „Duško Radović“, 2005; Kapetanović/Đorđević/Walshe Operrrra je ženskog roda, Botanička bašta „Jevremovac”, BELEF 2005, i drugi.
Više o projektima na http://bojandjordjev.wordpress.com

top

IZ KRITIKA

Ova melodrama, zamišljena kao televizijsko ispovijedanje o intimnim problemima, govori uz puno ironije da se kulturi masovne spavaće sobe ipak može okrenuti leđa. (…) Mladi glumci JDP-a, Goran Jevtić, Sena Đorović, Nikola Vujović i Nataša Marković, vrlo kultivirano izgovaraju taj Joyceov tekst, uživljavajući se u melodramu četvoro ljubavnika koliko je potrebno, ostavljajući nekom nedorečenošću između redova, da sami kreiramo taj javni i bučni kontekst naših intimnih života. (…) Možda su beogradski Izgnanici u kritici današnjih masovnih medija, jednako kao i (građanskog) teatra, mogli biti još radikalniji ali vrijednost ove predstave ponajprije je u tome što se ona pojavila upravo u središtu jednog takvog svijeta. (…) Predstava tako ironičnog naziva, Izgnanici, govori da se kulturi masovne spavaće sobe, koju su mnogi tako oduševljeno prigrlili, ipak može okrenuti leđa.
                                                                                    Bojan Munjin, Novosti – hrvatski tjednik

Goran Jevtić igra pisca Ričarda Rauena, oženjenog za Bertu (Sena Đorović) u koju je dugi niz godina opsesivno zaljubljen i Ričardov prijatelj Robert (Nikola Vujović), dok je Robertova sestra Beatrisa (Nataša Marković) u prošlosti bila u vezi sa Ričardom, što se tada okončalo njenim izborom drugog muškarca. Upletena je mreža složenih, mučnih, razarajućih ljubavnih odnosa koji kidaju likove koji ova osećanja nose, ali im i pomažu da sazreju, da osete život u punoći njegovih trzaja. U tom pogledu, Izgnanici su  plodno tlo za razmatranje psihološko-filozofskih implikacija ljubavi. Predstava otvara diskusije o magičnoj, romantičarskoj privlačnosti ljubavi, njenoj dualnosti i iluzornosti, istovremenim stvaralačkim i rušilačkim potencijalima koje u sebi nosi.

Ana Tasić, Politika

top