|
|
|
|
Žan-Batist Poklen Molijer
TARTIF
Premijera: 3. april 2008. godine na Velikoj sceni “Ljuba Tadić” u 20 sati.
Predstava traje 1h 30’.
Prevod Sima Pandurović
|
|
 LICA |
| O PREDSTAVI |
| O AUTORU |
| O REDITELJU |
| KRITIKE |
|
Adaptacija i režija |
|
Egon Savin |
| Scenograf |
Miodrag Tabački |
Dramaturg |
Božo Koprivica |
| Kostimograf |
Jelena Stokuća |
| Lektor |
Ljiljana Mrkić-Popović |
| Izbor muzike |
Egon Savin |
Lica:
|
| GOSPOĐA PERNEL, Orgonova mati |
|
Svetlana Bojković |
| ORGON, Elmirin muž |
Boris Isaković |
| ELMIRA, Orgonova žena |
Sloboda Mićalović/Milena Vasić |
| DAMIS, Orgonov sin |
Radovan Vujović |
| MARIJANA, Orgonova kći, Valerova prošenica |
Danijela Štajnfeld |
| VALER, prosilac Marijanin |
Nikola Vujović |
| KLEANT, Orgonov šurak |
Marko Baćović |
| TARTIF, licemerni bogomoljac |
Dragan Mićanović |
| DORINA, Marijanina družbenica |
Anita Mančić |
| G. LOAJAL, izvršitelj |
Slobodan Tešić |
| FLIPOTA, služavka gđe Pernel |
Nionela Tarić |
| LORAN |
Marko Janketić |
| |
|
| |
|
|
O PREDSTAVI ...
Tartif je zaraza, kolektivno ludilo. Prelazi sa jednog na drugog. Ja nisam želeo da tu ideju učinim nametljivo vidiljivom već samo prisutnom. Tartif postaje Orgon, a Orgon će postati Tartif. Tartif može da postane bilo ko i bilo šta. On se inkarnira. On može da vam uzme biografiju, identitet, on čak može da postane predmet sopstvenog vampirizma. Orgon će u svojoj osujećenosti i izbačenosti pokušati da bude Tartif, da na nepravdu odgovori zlom. To je duboko nehumano i nehriščanski, a motiv za pisanje ovog komada je dubokohrišćanski. Najviše se za svoju veru i svoju naciju može se učiniti ako se ukaže na imanentno zlo. Molijer je upravo to radio. Napadao je lažno bogomljstvo, licemerstvo. Tartif je skup karakterinih datosti koji sa jedne ličnosti može preći na drugu. Orgon će iz ekspremne vere preći u ekstremno bezverje. Poslednje što se kaže u predstavi je da Orgon više ne veruje u ljude. Ekstremizam je najveće zlo koje može da pogodi prostodušne, naivne i dobronamerne ljude.
Egon Savin
top |
|
O PISCU
MOLIJER
Žan-Batist Poklen Molijer (Jean-Baptiste Poquelin Moliere) rođen je u Parizu 1622. godine. Plodan pisac, Molijer je za nepunih dvadeset godina, koliko se aktivno bavio pisanjem, napisao trideset četiri pozorišna komada. Oni pripadaju raznim vrstama i rodovima komedija, kao što su: laki veseli komadi; komadi s muzikom i baletom; komedije naravi i komedije opservacije, itd. Najpoznatiji od njih su: Mizantrop, u kome Molijer slika aristokratske krugove; Učene žene, komedija u kojoj je autor izvrgao ruglu jedan novi oblik precioznosti: snobovsko oduševljavanje žena za nauku i filozofiju; Tvrdica, djelo koje slika porok tvrdičluka kod jednog buržuja i svu moralnu pustoš i raspadanje koje taj porok izaziva u porodici i društvu; Tartif, komad u kome je data u isti mah slika jedne buržoaske porodice i jednog društvenog tipa: pobožnog licemjera; Don Žuan, komedija u kojoj je obrađen stari motiv zavodnika i data u isti mah satira religioznih vjerovanja, itd. Prerano istrošen bolešću i životnim nedaćama, Molijer je umro srazmerno mlad, u pedeset prvoj godini života, 1673.
top |
|
O REDITELJU
EGON SAVIN Profesor režije na FDU. Režirao je u gotovo svim značajnim pozorištima nekadašnje Jugoslavije, a njegove predstave su gostovale u Nansiju, Parizu, Varšavi, Tel Avivu, Beču, Njujorku, Čikago. Dobitnik je velikog broja nagrada.
Radio je sa uspehom u svim kod nas prisutnim produkcionim modelima: od predstave Zbogom, Judo koja je sredinom sedamdesetih okupila grupu mladih glumaca-zaverenika i formirala jedan od mogućih modela pozorišne off-scene, do predstava u institucijama nacionalnog značaja – Narodno pozorište u Beogradu, Srpsko narodno pozorište u Novom Sadu, Crnogorsko narodno pozorište u Podgorici, Makedonsko narodno pozorište.
Sa velikim uspehom postavljao je dela domaćih i svetskih klasika u kojima pronalazi konkretne tragove koji otkrivaju suštinsku moć pozorišta u našem vremenu, vezuju i ta dela i njihove autore za konrektan prostor i konkretno vreme.
U Jugoslovenskom dramskom pozorištu režirao je predstave Muke po Živojinu Radoslava Pavlovića, Na letovanju Maksima Gorkog, Mletačkog trgovca Vilijama Šekspira i Šumu A.N. Ostovskog, Tako je moralo biti Branislava Nušića
top
|
REVIEWS
… Priču o kolektivnom ludilu, o novoj religioznosti, o varalici koji nekažnjeno može da uzme sve od imetka do emocije i identiteta, o zamenama i teza i uloga o životu, o činjenici da je ekstremizam (svake vrste) najveće zlo koje može da pogodi prostodušne i dobronamerne – kroz replike u stihu (sve ovo) sjajno dočaravaju Dragan Mićanović, Boris Isaković, Sloboda Mićalović, Svetlana Bojković, Anita Mančić i dugi.
Tanja Nježić, Blic
… Tartif je veština i moć dovijanja, pretvaranja, prerušavanja, uzimanja na sebe različitih uloga(…) Niče je tvrdio da je bit intelekta licemerje, to jest, veština, umeće da sebi olakšaš život, za šta Tartifu pronicljivost, i moć glume, prevashodno, i služe.(…) Orgon Borisa Isakovića je do komično – tragičnog apsurda razgrejana energija zablude i slepog verovanja. (…) Tartif Dragana Mićanovića, to je ova raskošna muzika i ritual laskavog, zmijolikog, oblapornog, udvaračkog govora kvarnosti i požude (…) melodije zle i sebične misli i namere (…) Moćna, duboka, staračka omraza gospođe Pernel Svetlane Bojković, visprenost i duh života kao radosti i vedrine Dorine neodoljive Anite Mančić, poraženost mladih, Marijane Danijele Štajnfeld, rasparenog, ali, ipak, pobunjenog Damisa Radovana Vujovića,(…) očaravajuće odigrana scena Elmirinog zavođenja Tartifa, na način koji je to izvela Sloboda Mićalović (…) Predstava koju ne biste smeli da propustite.
Muharem Pervić, Politika
top
|
|
|
|
